Akademia Multi Art wraz z nowym rokiem akademickim uruchamia Kierunek Filmowy.

Nauka będzie trwała 2 lata czyli 4 semestry i będzie obejmowała w pierwszym roku część podstawową, o wspólnym programie oraz w drugim roku część zaawansowaną z podziałem już na specjalizację : REŻYSERIA FILMOWA lub SZTUKA OPERATORSKA.

W pierwszym wspólnym roku nauczanie będzie nastawione na wyłożenie podstawowych wymogów filmu i ukazanie natury kinematografii. Nacisk będzie położony szczególnie na praktyczne podejście do filmu i naukę rzemiosła. Teoria odgrywać będzie rolę, ale przede wszystkim w celu wsparcia tej praktyki. Wszystkie seminaria będą bezpośrednio związane z realizacją pierwszego filmu, który każdy słuchacz zrealizuje na koniec roku akademickiego jako reżyser.

Rok pierwszy, semestr 1 i 2 to podwaliny nauki zawodu filmowego.

Traktowane generalnie: każdy słuchacz będzie się uczyć reżyserii, sztuki operatorskiej, produkcji filmowej, montażu i postprodukcji, oraz zrealizuje jeden film.

W drugim roku, nabyte umiejętności będą rozszerzane, specjalizowane i pogłębione.

Rok drugi, semestr 3 i 4 to nauka wybranej dyscypliny:

Reżyserii filmowej lub Sztuki operatorskiej.

Drogi reżysera i operatora zaczną się separować. Zdobywana wiedza będzie bardziej wyrafinowana: profesjonalne umiejętności, podejmowanie trafnych decyzji, właściwe stosowanie środków artystycznych i technicznych.

W drugim roku część teoretyczna będzie częścią programu nauczania, skierowaną na umocnienie umiejętności zawodowych. Szkolenie praktyczne pozostaje jednak celem nadrzędnym. Uważamy je za podstawę wszelkiego dalszego rozwoju filmowego. W czasie nauki słuchacze będą realizować etiudy filmowe, odbywać liczne zajęcia praktyczne i ćwiczenia, praktykować na planach filmowych.

System nauki na Kierunku Filmowym będzie podobny do tego, który stosują Szkoły Filmowe niemieckie ( Medienakademie Hamburg, DFFB Berlin ) i oparty będzie na podobnym sposobie nauczania i punktacji.

Planowana jest wymiana studentów z tymi Szkołami jak również możliwość kontynuacji studiów na tych Uczelniach.

Zaliczeniem będzie realizacja filmu dyplomowego i egzamin teoretyczny. Wraz z zakończeniem nauki uzyskuje się Certyfikat AMA, sygnowany wpisem do rejestru niepublicznych szkół artystycznych Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego ( od października 2011 )

Wykładowcami będą znani reżyserzy i operatorzy filmowi, teoretycy filmu i technolodzy, aktorzy, wykładowcy znanych uczelni artystycznych i filmowych.

Po dwóch latach planujemy uruchomienie Klasy Mistrzowskiej, z możliwością ukończenia jej także za granicą.

Rekrutacja : 01.06.2011-30.06.2011 oraz 15.09.2011-30.09.2011

Start kierunku od 01.01.2011.

Małe wynajęte mieszkanie w centrum Tel Awiwu. Codziennie spotyka się w nim trzech łysych panów w średnim wieku: Carol Contes, jego brat Latzi i stary przyjaciel Moshe. Teoretycznie pracują – prowadzą spółkę ubezpieczeniową. Łatwiej jednak zastać ich w trakcie posiłku, kłótni lub drzemki. Księgowy od dawna grozi trójce mężczyzn, że zbankrutują, ale to do nich nie przemawia. Ich firma przetrwała tyle lat, więc czemu miałaby nagle upaść?

Pewnego dnia letargiczną atmosferę w przedsiębiorstwie zakłóca pojawienie się intruza. Regev Contes, syn prezesa, jest reżyserem specjalizującym się w kręceniu reklamówek dla izraelskiej telewizji. Teraz ma za zadanie postawić upadającą firmę na nogi. Najpierw musi jednak poskromić charakter ojca-choleryka, sprawić, by wuj przezwyciężył własne lenistwo i nauczyć Moshego profesjonalizmu. Mimo starań i wysiłków Regev szybko przekonuje się, że nie zbawi przedsiębiorstwa. Może jednak nakręcić o nim intrygujący film.

Dokument „Najgorsza firma świata” powstał w ciągu roku funkcjonowania spółki Contesa seniora. Piętrzące się problemy i niecodzienne sytuacje sprawiają, że obraz nabiera cech absurdalnej tragikomedii. Reżyser ukazuje nam przede wszystkim osobliwe relacje łączące trójkę swych bohaterów – niewątpliwie wykształconych, zabawnych i sympatycznych, ale jednocześnie kompletnie nieudolnych zawodowo. Gdy zakład energetyczny odcina im prąd za niezapłacone rachunki, a kuriozalny błąd w rachunkach stawia dalsze istnienie firmy pod znakiem zapytania, poziom absurdu sięga zenitu.

Ten film obejrzeć powinni przedsiębiorcy, chcący dowiedzieć się, jak nie należy prowadzić biznesu. A także wszyscy, którzy cenią sobie osobiste, zabawne i kompletnie nieprzewidywalne historie oparte na faktach.

NAJGORSZA FIRMA ŚWIATA
(„Hachevra Hchi Gruaa Baolam”)

film dokumentalny

Izrael 2009, 50 min

reżyseria: Regev Contes

najbliższe emisje:

25.12, sob, godz. 22:45

„Mówi się, że w Jerozolimie mędrcy popadają w szaleństwo, a szaleńcy stają się jeszcze bardziej szaleni” – czytamy w książce Jeana Lartéguya „Mourir pour Jerousalem”. Niektóre miasta naznaczone są piętnem tragedii, ale żadne nie wycierpiało tyle, ile  metropolia położona wśród gór Judei. W swej liczącej blisko pięć tysięcy lat historii była aż czterdzieści razy oblegana. Spalona, zrujnowana, dwukrotnie zrównana z ziemią, zawsze odradzała się niczym Feniks z popiołów. To niezwykłe miejsce, dawna stolica króla Dawida i Święte Miasto dla wyznawców trzech największych religii – judaizmu, chrześcijaństwa i islamu.

Dziś stykają się tu z sobą odmienne cywilizacje. Fanatyzm próbuje pokonać racjonalizm, konserwatyzm mierzy się z nowoczesnością, terroryzm atakuje zbolałe miasto. Tysiące pielgrzymów i turystów ciągle snuje się po mieście. Niektórym z nich udziela się nawet „syndrom Jerozolimy”, czyli szczególny rodzaj psychozy. Dotknięci nim obwołują się mesjaszami i przemierzają ulice, głosząc Ewangelię w boskim imieniu. Jerozolima naprawdę czyni niektórych ludzi szalonymi.

Dokument „Jerozolima. Do utraty zmysłów” w reżyserii Théodore’a Robicheta traktuje o codziennym życiu w Mieście Boga. Ta niezwykła opowieść przenosi nas do kolebki wielu kultur, w której każdego dnia rodzą się nowe mity, współtworzące dzieje szalonego miasta.

Jerozolima. Do utraty zmysłów

(Jérusalem… à la folie)

film dokumentalny, Francja, 1998, 54 min.

Reżyseria: Théo Robichet

Premiera: niedziela, 26 grudnia 2010, godz. 20.45

Bob Cox zaczyna przygotowania we wrześniu. Przez pięć godzin dziennie, siedem dni w tygodniu układa kilometry kabli. Wszystko po to, aby przed Bożym Narodzeniem jego dom w Pittsburghu rozświetliła instalacja złożona z 260 tysięcy kolorowych lampek. Ludzi takich jak Cox jest w USA znacznie więcej. 12 grudnia o godz. 20:45 w kanale dokumentalnym PLANETE zostanie wyemitowany film „W powodzi gwiazdkowych świateł”.

<>W sezonie świątecznym całe Stany Zjednoczone błyszczą niezliczonymi światłami przydomowych dekoracji. Wielu pasjonatów nie poprzestaje na skromnym splocie lampek zdobiących dach. Ich instalacja musi być największa, najbardziej spektakularna i najgłośniejsza. Owijają płoty i dachy kilometrami kabli, wpinają do sieci setki wtyczek. Niektórzy wykorzystują cyfrowe systemy sterujące – dzięki nim dekoracja rusza się w rytm głośnej muzyki. Tutaj nikt nie zna umiaru, wszyscy działają w myśl zasady „im więcej, tym lepiej”. Wszystko po to, aby olśnić sąsiadów lub… doprowadzić ich do furii.

Przygotowania do tego wielkiego gwiazdkowego show trwają całymi miesiącami. Aby zamienić swój dom w najjaśniejszy punkt w mieście, trzeba liczyć się z wydatkiem rzędu kilkunastu tysięcy dolarów. Nie licząc astronomicznych rachunków za prąd i ewentualnej grzywny, gdyż okoliczni mieszkańcy nie zawsze wykazują zrozumienie dla obsesji sąsiadów. Kiedy hałaśliwa muzyka i jasne światło nie pozwalają w nocy spać, wykręcają numer policji lub od razu kontaktują się z prawnikiem. Na nic zdają się wtedy takie środki ostrożności, jak otoczenie domu kamerami, mającymi strzec świąteczną dekorację przed intruzami.

Dokument „W powodzi gwiazdkowych świateł” to opowieść o typowo amerykańskim fenomenie. Twórcy filmu odwiedzili różne zakątki USA, aby spotkać się z prawdziwymi maniakami świecących ozdób świątecznych i przyjrzeć się ich „zbrojeniom”. Dla tych ludzi dekorowanie domów jest największą życiową pasją, zbyt często przesłaniającą zdrowy rozsądek. Każde kolejne Boże Narodzenie stawia przed nimi wyzwanie: stworzyć bardziej spektakularną dekorację niż rok wcześniej i po raz kolejny wprawić w osłupienie co najmniej miasto, w którym żyją.

Na świecie żyje około 130 mln kobiet poddanych obrzezaniu, a codziennie przybywa kolejnych sześć tysięcy. Zabieg polegający na usunięciu części lub całej łechtaczki (czasem także i warg sromowych mniejszych) wykonywany jest powszechnie w blisko trzydziestu afrykańskich krajach. Zazwyczaj bez znieczulenia i dezynfekcji, przy pomocy noża, brzytwy lub kawałka szkła. Potem okaleczone genitalia zostają zaszyte. Wszystko po to, aby zadośćuczynić tradycji, której korzenie tkwią w czasach prehistorycznych.

Obrzezanie kobiet, nazywane również klitoridektomią lub wyrzezaniem przeprowadza się już na kilkutygodniowych niemowlętach. Skutki tej „operacji” odczuwane będą przez całe życie. Przy oddawaniu moczu, podczas menstruacji, w trakcie stosunku i porodu, przejmujący ból będzie przypominał o kultywowanym zwyczaju.. Zakazana w większości krajów świata i uznawana przez organizacje broniące praw człowieka za akt przemocy, klitoridektomia nie może jednak odejść w przeszłość. Za jej dalszym przeprowadzaniem opowiadają się… same kobiety.

„To forma ochrony” – wyjaśnia pochodząca z Sudanu Gihad. „W Afryce nie ma programu emerytalnego, urlopu macierzyńskiego, polisy na życie ani ubezpieczenia zdrowotnego. Jest tylko rodzina. Nie ma alternatywy”. A ponieważ kandydaci na męża, z którymi można tę rodzinę założyć, chcą być pewni dziewictwa swych oblubienic, matki dziewcząt znalazły sposób na danie im takiej gwarancji. „Najlepiej zaszyć pochwy, aby nie mogły odbywać seksu” – mówi Gihad.

Ginekolodzy w Europie często spotykają się z przypadkami wyrzezania u emigrantek z Afryki. Aby ulżyć ich bólowi i ułatwić ewentualny poród, są w stanie wykonać zabieg rekonstrukcji łechtaczki. Większość kobiet nie chce jednak rozmawiać na ten temat z lekarzem. Traumę, jaką noszą w sobie od dziecka, porównać można tylko ze skazą na psychice u ofiar gwałtu. „Operacja sama w sobie nie uczyni nikogo szczęśliwym” – przyznaje niemiecka lekarka. „Pewnych ran nie da się wyleczyć”.

PIEŚŃ HIBO
film dokumentalny
Niemcy, 2008, 52 min.
reżyseria: Renate Bernhard, Sigrid Dethloff

najbliższe emisje
11.12.2010, so, godz. 22.15
18.12.2010, so, godz. 23.55

„Ziemia jest niebieska” – przejętym głosem meldował 12 kwietnia 1961 roku do kontroli lotów podczas wyprawy, która zapewniła mu miejsce w historii. Siedem lat później już nie żył. 8 grudnia o godzinie 21:30 kanał dokumentalny PLANETE wyemituje filmową opowieść o barwnej karierze pierwszego człowieka w kosmosie Jurija Gagarina.

Jurij Aleksiejewicz Gagarin urodził się w 1934 roku w Kłuszynie, małej wiosce w obwodzie smoleńskim. Już jako dziecko w trakcie mrocznych dni II wojny światowej (dwoje starszego rodzeństwa wywieziono na przymusowe roboty w głąb Rzeszy, skąd nigdy nie wrócili), spoglądał w niebo, snując fantazje o sięgnięciu gwiazd. Na początku lat 50. wstąpił do aeroklubu, potem ukończył szkołę lotniczą w Orenburgu i Akademię Techniczną Lotnictwa w Moskwie, aby pod koniec dekady zasiąść za sterami wojskowych MiG-ów.

Wielkie marzenie o locie w kosmos stało się całkiem realne, gdy w styczniu 1960 roku Gagarin, wówczas starszy porucznik lotnictwa, znalazł się w składzie elitarnej grupy WWS 1 – dwudziestoosobowego zespołu, z którego wyłonieni mieli zostać przyszli astronauci. Wyróżniał się wśród nich opanowaniem, profesjonalizmem oraz wytrzymałością fizyczną, której dowiódł w toku niezliczonych testów. Nadzorujący programem kosmicznym Wostok inżynier Siergiej Korolow zwrócił uwagę na młodego pilota i wkrótce grono dwudziestu kandydatów do lotu zawęziło się do dwóch – Gagarina i Hermana Titowa.

Jeszcze na kilka dni przed planowanym startem misji nie wiadomo było, który z lotników pofrunie w kosmos. Po konsultacji z samym Nikitą Chruszczowem Korolow postawił na Gagarina. Wyniki testów stawiały go na równi z Titowem, ale jako bardziej odporny psychicznie i… niższy (mierzył zaledwie 157 cm wzrostu) wydał się lepszym pilotem dla statku Wostok 1.

Lot Gagarina, trwające niecałe dwie godziny okrążenie Ziemi, zapewniło skromnemu mężczyźnie z wioski pod Smoleńskiem status bohatera Związku Radzieckiego i miano pierwszego człowieka w kosmosie. Mógł się jednak cieszyć nimi jedynie przez kolejnych siedem lat. 27 marca 1968 roku Gagarin zginął w katastrofie samolotu treningowego, w wypadku, którego okoliczności do dziś pozostają niewyjaśnione.

Ostatni odcinek serialu „Gwiezdna drużyna” w całości poświęcony jest Jurijowi Gagarinowi. Autorzy cyklu postanowili przyjrzeć się przebiegowi kariery słynnego astronauty oraz tajemniczym okolicznościom jego śmierci.

GWIEZDNA DRUŻYNA. Życie i śmierć Jurija Gagarina
(„Star Squadron”)
film dokumentalny
Rosja, 2005, 39 min.
najbliższe emisje    
8.12, śr, godz. 21.30, odc. 6-ost

Chłoszczący wiatr, burzące się morze… i piasek, mnóstwo piasku, cały czas pochłaniającego wszystko, co na jego drodze. Mierzeja Łebska to największe w Europie pasmo ruchomych wydm, miejsce od tysięcy lat przeobrażane przez żywioły. Film o niezwykłych małych stworzeniach, toczących walkę o życie z wodą, wiatrem i piaskiem zostanie wyemitowany w PLANETE 30 listopada o godz. 21:40.

W surowych warunkach pustynnego krajobrazu żyją różne gatunki owadów. Wśród nich – chrząszcz trzyszcz nazywany „szaleńcem piasku”. Niezwykle szybki i wyposażony w silne szczęki, mógłby być władcą tej krainy. Nawet on zmuszony jest jednak do podporządkowania się regułom życia w skrajnych warunkach, uwikłany w codzienną walkę z siłami wody, wiatru i najgroźniejszego ze wszystkich – piasku.

Kamerę na trzyszcza oraz jego owadzich sąsiadów skierować postanowił Krystian Matysek, reżyser znany jako autor świetnie przyjętego obrazu o życiu ptaków, „Dziobem i pazurem”. W niezwykłej scenerii Słowińskiego Parku Narodowego nakręcił film przyrodniczy, mogący rywalizować pod względem napięcia i dramatycznych suspensów z niejednym thrillerem. Scenariusz dla Matyska napisała jednak sama przyroda, a w główną rolę wcielił się piasek – niemy, niewzruszony, ale także drapieżny i niebezpieczny.

„To film artystyczny, ze znakomitymi zdjęciami i dźwiękiem. To emocjonalny, bardzo wciągający obraz” – taką opinię o dokumencie „Piasek jest drapieżnikiem” wyraziło jury Międzynarodowego Festiwalu Filmów Przyrodniczych w Łodzi, przyznając obrazowi grand prix. Dzieło Matyska uhonorowane zostało także Nagrodą Specjalną na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Ekologicznych Ekofilm 2006.

Niezwykły, oczarowujący zdjęciami film można postawić w jednym rzędzie z „Mikrokosmosem”, bo podobnie jak francuski dokument, wyznacza on nowe jakości dla produkcji poświęconych dzikiej naturze.

PIASEK JEST DRAPIEŻNIKIEM
film dokumentalny
Polska, 2004, 46 min.
reżyseria: Krystian Matysek, Dorota Adamkiewicz
najbliższe emisje
30.11.2010, wt, godz. 21.40    
12.12.2010, nd, godz. 17.50

Ekipa krakowskich filmowców zrealizowała właśnie ostatnie materiały do filmu dokumentalnego o wyjątkowej parze z podkrakowskich Sułkowic. Od pierwszego do ostatniego klapsa na planie filmu minęło dokładnie dwanaście miesięcy.

Hanna i Stanisław Mularczykowie to małżeństwo pięćdziesięciolatków z podkrakowskich Sułkowic. Rok z ich życia zobaczymy wkrótce w filmie „Cały Świat Hani i Stasia”, który jest dokumentalnym, pełnometrażowym debiutem reżysera Tomasza Jurkiewicza. Nakręcone w ostatnich dniach ujęcia, kończą roczny cykl zdjęciowy dokumentujący odlegle od realiów nowoczesnego świata życie tytułowej pary. Producentem filmu jest Appetite Production, a opiekę artystyczną nad projektem objął ceniony dokumentalista, Marcin Koszałka.

Twórcom zależało na tym, aby objąć okresem zdjęciowym wszystkie pory roku
i tym samym ze szczególną wnikliwością przyjrzeć się jak Hanka i Staszek, walcząc o podupadające gospodarstwo, konfrontują się z problemami małżeńskimi wciąż powracają do swojej niełatwej przeszłości. Chciałem, aby dzięki temu filmowi potencjalny widz przejeżdżający wojewódzką trasą Skała – Słomniki spojrzał
nie tylko przed siebie, ale i w bok, dostrzegając w tym zaniedbanym gospodarstwie ludzi reprezentujących często surowe, lecz przy tym niezwykle szczere postawy wartości – mówi Tomasz Jurkiewicz. Reżyser obiecuje też, że film nie będzie epatował tragedią i smutkiem, ale w pełen szacunku sposób otworzy przed widzami świat małżeństwa Mularczyków.

Rolę producenta objęła Joanna Szymańska, właścicielka firmy Appetite Production, która z Tomaszem Jurkiewiczem współpracuje od kilku lat. To nasz czwarty wspólny film – opowiada Szymańska. Podejmując się współpracy
przy tym projekcie wiedziałam, że będzie wymagał od całej ekipy dużego zaangażowania i po wspólnie spędzonym roku, mogę powiedzieć, że były to miesiące bardzo pracowite, ale i niezwykle udane. Przed nami montaż i chwila, na którą wszyscy czekamy – premiera.

Szymańska zdradza, że wymarzonym miejscem i czasem na premierę jest Festiwal Filmu Dokumentalnego IDFA, odbywający się w listopadzie w Amsterdamie.
To dla głównych twórców, reżysera i operatora miejsce szczególne – podkreśla właścicielka Appetite Production. Tandem Tomaszów: Jurkiewicza i Woźniczki
w konkursie dokumentalnych etiud studenckich na festiwalu IDFA pokazywał jeden z swoich wcześniejszych filmów, „Radioakcję”. Jako producent chciałabym, aby mogli wrócić do Amsterdamu z „Całym Światem Hani i Stasia” – deklaruje Szymańska.

W dniu rozpoczęcia imprezy w Hali nr 2 na terenie Międzynarodowych Targów Łódzkich odbędzie się wręczenie nagród laureatom pierwszego konkursu na film reklamowy. Do oceny przez jury zakwalifikowano 16 filmów w dwóch kategoriach: film realizowany metodą poklatkową oraz film realizowany metodą dowolną (film, animacja, video). W pierwszej kategorii zwyciężył spot Wojciecha Simińskiego, podczas gdy w drugiej najlepszy okazał się materiał Michała Błaszczyka. Nagrody i wyróżnienia ufundowała firma Adobe Systems, a wśród patronów medialnych znaleźli się: magazyn.psd, miesięcznik Computer Arts oraz portal Filmowiec.pl.

Po uroczystym otwarciu targów FVF, przez kolejne dni odbywać się będą wykłady i warsztaty związane bezpośrednio z tematyką branży. Warszawska Szkoła Reklamy zaprezentuje wystawę „Portret zbiorowy”, jak również poprowadzi wykłady: „Film Fotograficzny”, „Realizacja filmów za pomocą aparatów cyfrowych”, „Fotoboarding czyli fotograf w procesie produkcji filmowej”. Natomiast firma BEiKS w swojej strefie prezentacyjnej umożliwi udział w cyklu poświęconym technice wideo (podstawy montażu, zalety profesjonalnych systemów beztaśmowych, nieliniowy zapis na kartach pamięci, zaawansowane funkcje programu Edius 5).

Warsztaty „Techniki cyfrowe w fotografii portretowej” to propozycja stowarzyszenia i szkoły fotografii „Pozytyw”. Ukazane zostaną możliwości wykorzystania światła ze szczególnym uwzględnieniem oświetlenia ciągłego. Prowadzący zwrócą uwagę na najczęściej popełniane błędy, jak też przybliżą przydatne właściwości programu Adobe Photoshop w obróbce zdjęć portretowych. Tematyka multimediów i wizualizacji będzie domeną redakcji Computer Arts, która zaprasza na warsztaty: „Tworzenie multimedialnej galerii zdjęć na potrzeby prezentacji i promocji w internecie” oraz „Tworzenie i zastosowanie efektów wizualnych w postprodukcji wideo”.

Niewątpliwą atrakcją piątku stanie się zapewne opowieść fotograficzna MERCEDES G / ALLEGRO SYBERIA EXPEDITION 2009, którą poprowadzi uczestnik wyprawy – Mateusz Damięcki z ekipą. Galeria zdjęć obejmie wspomnienia z podróży do Magadanu, przedstawiając ludzi, miejsca i zdarzenia z najdalszych zakątków Eurazji. Ekspedycja, której początek zrodził się z miłości aktora do Rosji, pociągnęła za sobą także liczne grono życzliwych mu osób: Dominika Kopczyńskiego (kierownika ekspedycji, reżysera i podróżnika), Pawła Długołęckiego (montażystę, przyjaciela Mateusza Damięckiego), Grzegorza Gosa (inżyniera, mechanika samochodowego Mercedes Benz Polska), Marka Sudoła (operatora kamery, specjalistę od zdjęć lotniczych, fotografa) i Tomasza Torunia (przedsiębiorcę, prywatnie podróżnika, kierowcę off roadowego). Fotografie z wyprawy przez Syberię ukażą zarówno piękno tajgi, jak też mieszkańców Wierszyny – wsi zamieszkałej w większości przez potomków polskich emigrantów, którym uczestnicy ekspedycji podarowali komplet podręczników do szkoły podstawowej napisanych w ojczystym języku.<

Równolegle, przez cały czas trwania targów FVF obejrzeć będzie można pokonkursową wystawę „Prasowe zdjęcie roku 2009” organizowaną przez Klub Fotografii Prasowej SDP. Prezentowane fotografie stanowić będą wybór prac nadsyłanych przez cały rok przez fotoreporterów, z których najlepszym okazał się Tomasz Gzell z Polskiej Agencji Prasowej.

Zdjęcia z wręczenia nagród można obejrzeć na stronie: http://www.klubfotografiiprasowej.pl/aktualnosci/1/279

Dodatkowych informacji udziela:
Iwona Chlewińska
tel: 042 638 62 85
e-mail: i.chlewinska@mtl.lodz.pl

Autor: Izabela Koptoń – Ryniec

Po uroczystym otwarciu widzowie mieli okazję zobaczyć najnowszy film Wajdy pt. „Tatarak” – dzieło, które w poprzednim roku zostało wyróżnione nagrodą im. Alferda Bauera na Międzynarodowym Festiwalu w Berlinie. Sam reżyser przyznał, że film to darzy szczególnym uczuciem: „(Robiąc go) poczułem się człowiekiem, który może zrobić coś niespodziewanego dla siebie samego. Cieszę się, że się na to odważyłem”.  Samą projekcję zapowiedział słowami: „Oceńcie sami, czy wolno robić takie rzeczy w filmie”.

Do 21 – do marca, kiedy to przegląd dobiegnie końca, paryscy widzowie będą mieli szansę obejrzeć ponad 40 filmów fabularnych Wajdy, a także kilka nakręconych przez niego dokumentów.  Dzięki doskonale dobranemu repertuarowi,Francuzi będą mogli odnaleźć w filmach wiele różnorodnych tematów, jak np. analizę życie w świecie zdominowanym przez komunistyczną dyktaturę, czy też obraz niezależnego artysty i jego stosunków z Władzą.
Przegląd twórczości zorganizowany został przez paryską Filmotekę Narodową. Jednak impreza nie miałaby miejsca, gdyby nie dodatkowy wkład Instytutu Polskiego w Paryżu.